Laatst in 't café..

 

 

Een tijdje geleden zat ik met een hele goede vriendin van mij heerlijk te smullen in ons favoriete plaatselijke cafeetje. Speciaal biertjes, bittergarnituur, stokbrood met van allerlei lekkers. Niet te vergeten de verrukkelijke broodjes, geserveerd op een rood wit geblokt servetje op een houten plank, perfect te combineren met de knapperig gebakken frietjes uit een rieten mandje. Niet zomaar comfort food, maar echt goei café voedsel! Dorpsmeisjes... 

Zij gaat binnenkort samenwonen met haar vriend. Samen discussieerden we over de kleur die haar bank zou krijgen, welke vorm het meest praktisch zou zijn en met welke accessoires ze de woonkamer een female touch zou gaan geven. Ze is nogal van het knutselen en haar vriend had al opgemerkt dat als zij op haar huidige tempo door bleef gaan met ontwerpen, dat er geen ruimte meer zou overblijven voor enig ander meubilair. Mannen.. ze snappen er niks van. Zo'n huis moet een beetje aangekleed worden hoor! En wat is er nou mis met geen ruimte meer hebben om meubels te kopen? Hartstikke praktisch in onze ogen. Schatergelach volgde. 

Wat kon ik genieten van deze momenten. Wat wil een mens nog meer dan een biertje in de ene hand, heerlijk voedsel in de andere en geen tijd hebben om van een van tweeën te genieten doordat mijn mond constant bezet was door mijn gegiechel. Vooruit, een sigaret was ook nog lekker geweest, maar dat was hoogstwaarschijnlijk al helemaal niet gelukt. 

Samen zuchtten we en er viel een stilte. Geen akelige. Nee, zo een die volgt na een zeer lange lachkick en waarbij je met uiterste voldoening een zucht slaakt. Ik keek haar aan. Opeens kwam het pas echt bij me binnen. Samenwonen. Samenwonen.. Die lieve schat tegenover mij, ondertussen haar broodje nog net niet naar binnen proppend, die ik alweer vijf jaar kende, zou gaan samenwonen. Zelf had ze al maanden terug aangekaart dat het haar beangstigde en ik had altijd instemmend geknikt. Ik begreep haar toen al, maar nu voelde ik het zelf ook. We worden 'oud'.. Ik keek haar opnieuw aan en dacht aan de afgelopen vijf jaar. We hadden allebei geen idee meer hoe we elkaar precies hebben leren kennen, maar laten we het er maar op houden dat de beste vriendschappen zo ontstaan. Plots. Oprecht. Simpel. Een directe klik die uitgroeit tot iets van grote waarde. Wat ik mij op dat moment wel realiseerde is dat die vijf jaar in een oogwenk voorbij waren gevlogen. Zoals ik daar met haar zat te smullen van de 'culinaire hoogstandjes' voelde het niet alsof er vijf hele jaren voorbij waren gegaan. Sterker nog, het voelde alsof ik daar met hetzelfde 16-jarige meisje zat. "We zijn gewoon volwassen", zei ik zachtjes en haast onverstaanbaar. Ze keek op van haar rosé bier en keek me recht aan. Er ontstond een scheve glimlach. "We worden oud", zei ze op dezelfde manier terug. Ook ik begon te glimlachen. 

 

Wat is oud? 

Oud is met je grijze haren op de veranda zitten in je schommelstoel, met de krant in je hand en een dampende kop thee naast je. Genietend van zachte zonnestralen.

Oud is wanneer je lichaam misschien niet altijd meer wil doen, waar je geest nog wel toe in staat is. 

Oud is wanneer je naar iemand kijkt die je dierbaar is en realiseert hoe de tijd voorbij is gevlogen. 

En voor ons.. 

Oud is wanneer je je realiseert dat je verantwoordelijk begint te worden uit jezelf, wanneer een duwtje in de 'juiste' richting steeds minder vaak nodig is. Wanneer je leert te genieten van de kleine dingen in het leven - vooruit een halve liter bier meegerekend.

Oud is wanneer je je realiseert dat het leven af en toe sneller gaat dan dat je denkt bij te kunnen houden.

Oud is wanneer je je realiseert dat een van je beste vriendinnen gaat samenwonen. 

Maar vooral .. 

Oud worden is realiseren dat je nooit oud hoeft te worden.

 

 


Reactie schrijven

Commentaren: 0