Ik houd van de dingen waar ik een hekel aan heb.

 

“Daar rijdt weer een idioot door het rood!” Of was het misschien toch nog net oranje of realiseerde de bestuurder het te laat? Lag er een hoogzwangere vrouw achterin? 

 

“Ja hoor, haal me maar lekker asociaal in. Oh je staat nu één auto voor mij? Dat heeft echt geholpen hé, vriend?” Tegen auto's die mij met haast inhalen. Misschien een klein inschattingsfoutje. Ik bedoel, fouten maken is menselijk. 

 

“Zo, die heeft te diep in het glaasje gekeken. Wat kinderachtig als iemand zijn eigen grenzen niet kent..” Of misschien zit diegene er wel volledig doorheen en wil hij even alles vergeten. Misschien niet verstandig, maar ach. 

 

“Wat moet zij nou als enige meisje met al die jongens? Ze heeft ze sowieso allemaal gehad.” Moet ik hier überhaupt nog een uitleg voor geven… Ik hoop het niet. 

 

Hoe vaak ik bovenstaande opmerkingen wel niet heb gehoord. En ja, ook uit mijn eigen mond. Een periode lang, betrapte ik mezelf er steeds vaker op. Mensen die asociaal reden, vervloekte ik vanachter mijn eigen stuur. Ik lachte ze uit, en hard, als ze mij 5 kilometer terug met een rot vaart hadden ingehaald en we daarna stil stonden voor hetzelfde stoplicht. Reden die mensen nog net door groen en moest ik zelf wel stoppen, dan vormden mijn lippen zo nu en dan opnieuw vrij akelige woorden. Ik vertel mijzelf dan dat ik een hekel heb aan mensen die ‘niet kunnen rijden’. 

Totdat ik zelf een keer moet haasten om op tijd te komen voor mijn tentamen. Op een 80 weg, zie ik op mijn dashboard dat ik net de 90 aantik. Elke auto die ik tegen kom, haal ik in. Ik rijd onnodig veel links en probeer elke keer net het stoplicht te halen. Rood nooit, maar oranje is eerder een uitdaging dan een afremmer. Op een turbo-rotonde haal ik mensen in door een binnenbocht te nemen en race ik er van tussen. Ik hoor de bestuurder achter mij denken ‘aso..’. Die bestuurder, die ben ik ook. Aangenaam. 

 

Wanneer ik zo een keer in de zoveel tijd eens te vinden ben in de stad, loop ik mij flink te ergeren aan de mensen die lachend, huilend, wankelend, struikelend of zelfs kotsend langs mij lopen. ‘Man, wordt toch volwassen..’ Minachting komt nog net niet te pas. 

Ik vertel mezelf dan dat ik een hekel heb aan mensen die alcohol denken nodig te hebben. 

Totdat ik zelf een keer een avondje weg ben met de meiden of met vrienden. Ik nuttig een paar veel te sterke drankjes, voel hoe mijn benen beginnen te wankelen en weet je wat.. Ik vind het heerlijk. Ontsnappen aan de realiteit voor deze ene avond. Met zijn allen in ons eigen wereldje. Dat moment dat ik dan mijn rust pak op de wc; ik ben het gelukkigste mens op aarde. En waarom. Omdat ik even kinderachtig mag zijn, omdat ik even onverantwoordelijk mag zijn. Die lachende, struikelende en compleet van de wereld zijnde mensen, die ben ik ook. Aangenaam. 

 

- Just remember that sometimes the way you think about a person, is not the way they actually are. -

 

Ook als ik een rondje door het centrum van ons mooie dorp loop en je ziet zo'n dergelijke groepje. Allemaal stoere jongens en dan een blond ding erbij. Mensen weten gewoon niet wat ze er van moeten denken. De blonde meid draagt torenhoge hakken onder een strakke spijkerbroek. Lerenjasje aan, sigaret in de mond en .. een gigantische glimlach op haar gezicht. De jongens eveneens. Vooroordelen zoals asociaal, ordinair, stoerdoenerij en onruststokers vliegen kriskras door ieders hoofd. Scheve gezichten worden maar genegeerd; het groepje doet alsof het ze niks doet. Zij weten beter. 

Mensen met kinderwagens lopen er met een grote boog omheen. Alsof het gevoelloze wezens zijn waar je op neer kijkt. Totdat een ouder echtpaar aan komt lopen met twee hondjes. De viervoeters zwaaien vrolijk met hun staarten en blaffen vriendelijk met het tongetje uit hun bek. De macho jongens gaan door hun knieën en beginnen met een hoge stem tegen de keffertjes te praten. Het blonde ding staat vanaf een afstandje toe te kijken, trots en lachend. 

Ik vertel mijzelf … 

Niks. Die blonde meid, die ben ik ook. Aangenaam. 

 

- Judging a person does not define who they are. It defines who you are. -

 

Een ander beoordelen op zijn handelingen of gedrag is zoveel makkelijker dan naar jezelf kijken. Niet verder kijken dan onze neus lang is, is pure luiheid. Eveneens is de vinger naar een ander wijzen. Je eigen beweegredenen zijn bekend voor jezelf, je rechtvaardigt je gedrag door je eigen gedachten. Waarom kunnen we andermans gedrag dan niet rechtvaardigen, terwijl we niet eens weten welke gedachten erachter schuil gaan? Iets meer begrip en respect zou deze wereld zoveel goed doen. 

Ik beoordeel mensen op hun gedrag en het grappige is.. Ik vertoon precies datzelfde gedrag. Ik doe zelf de dingen waar ik een hekel aan heb. Ik hou van de dingen waar ik een hekel aan heb.

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0