Ik ben niet, niet verslaafd.

 

 Verslavingen. Het bestaan ervan heb ik altijd met een korrel zout genomen. Een klein korreltje uiteraard.

Ik was er heilig van overtuigd dat ons veel te ingewikkelde brein niet voor zo’n dergelijk gat te vangen was. Wij zijn sterker dan dat. Want als je nagaat wat wij allemaal moeten kunnen met onze bovenkamer, dan is het onmogelijk dat er een

gedeelte bestaat waar je geen controle over hebt. 

Dan is het onmogelijk dat je verlangens boven je verstand uit kunnen stijgen. Toch?

 

Maar wat nu als je zo verlangt naar iets, dat het wint van je verstand? Wat nu als een bepaalde drang zo groot wordt dat het niet te weerstaan valt? Meer dan dat is een verslaving eigenlijk niet; een seintje van je lichaam, een kink in de kabel of een verlangen van je geest. Iets wat je gedachtegang verandert of zelfs compleet overneemt. De meest voor de hand liggende voorbeelden zijn uiteraard roken, drugs en alcohol. Er zijn genoeg mensen die er niet vanaf kunnen blijven en ik zal niet de heilige uit gaan hangen, want ik ben er zelf ook zeker een van.

 

Een week geleden besloot ik mijn beste vriendin op te zoeken een paar straten verderop. Toen haar moeder aan het eind van de avond thuiskwam, neerplofte en zuchtend een sigaret opstak, betrapte ik mijzelf erop dat mijn ogen direct naar het brandende oranje uiteinde staarde. Ze nam een hijs en ik voelde een vlaag van jaloezie. Die hele overgang van frustratie naar complete rust op het moment dat zij diep inademde, maakte dat ik enorm veel zin kreeg in een sigaret.. Alleen al dat gevoel. Een gewoonte om iets tussen mijn vingers te hebben en te voelen hoe al die troep met een diepe teug in mijn lichaam zou komen en hoe ik met een tevreden zucht ook al die viezigheid weer kon uitblazen.  Ik zou mijn ogen sluiten, achter over gaan zitten en voor die ene seconden intens genieten met een glimlach op mijn gezicht. Met diezelfde glimlach zou ik mijn ogen openen en de conversatie voortzetten. Ik grinnikte bij de gedachte en vooral bij de ironie ervan. Ik had het namelijk al de godganse avond met haar dochter over mijn verslavingen. Nee, dan bedoel ik niet dat roken – zo erg is het nou ook weer niet. Ik heb het ook niet over drank en het gevoel van baldadigheid, gewetenloosheid of zorgeloosheid wanneer je voelt hoe de alcohol langzaam elke zenuw in je lichaam overneemt. Ik heb het niet over het meest geweldige en vredige gevoel bij het luisteren van goede muziek vol herinneringen, of juist het adrenaline stijgende ritme van bekende beats die je trommelvliezen laten klapperen. Ook al deze dingen kunnen een grijns van oor tot oor op mijn gezicht toveren, maar ik bedoel mijn ultieme verslaving.

 

Eigenlijk drong op dat moment pas tot mij door dat ik het überhaupt een verslaving kon noemen. Het was iets wat maar niet uit mijn hoofd wilde. Een bepaald gevoel dat zo belangrijk voor mij was geworden dat ik elke keer enorme risico's nam om het te bereiken. Een gevoel waar ik constant naar verlangde, constant naar smachtte zelfs..  Een wild avontuur, nieuwe uitdagingen en complete vrijheid.

Maar bovenal, de pure en intense euforie van echte liefde.

 

Dus misschien dan toch. Misschien dat er toch een mogelijkheid is dat er dingen zijn en dingen gebeuren die buiten onze macht liggen. Misschien dat er toch een mogelijkheid bestaat dat we niet altijd sterk genoeg zijn om een bepaalde drang te weerstaan. Misschien dat er toch een mogelijkheid is dat mijn verstand zo nu en dan verslagen wordt door mijn verlangens, door mijn zoektocht. Misschien ben ik dan toch niet, niet verslaafd.

 

Aan jou.

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0