Here, take a Snickers. Cigaret, perhaps?

 

Langzaam ontwaak ik uit mijn veel te diepe slaap waarin ik was beland nadat mijn wekker braaf om half 8 was afgegaan. Met een half oog open, heb ik hem weggedrukt om mij vervolgens weer om te draaien. Eigenlijk zou ik op zo'n moment van ontwaking wakker moeten schrikken, overeind moeten schieten en moeten balen dat ik te laat op school zou komen. In tegendeel, ik kijk op mijn telefoon en ben totaal niet verbaasd dat er inmiddels twee uur zijn verstreken. In plaats van dat ik opspring, trek ik de dekens zuchtend weer over mijn hoofd heen. Ik hoef pas over een half uur weg om de tweede les te halen, dus ik kan nog 20 minuten blijven liggen. 25 minuten later sla ik de dekens weer van mij af. Ik heb inmiddels alles op Facebook wel weer gezien en ook Instagram is uitgebreid bestudeerd. Aangezien ik inmiddels amper 5 minuten over heb om helemaal klaar in de auto te zitten, besluit ik toch maar iets meer vaart achter mijn gedrag te zetten. Het eerste probleem van deze ochtend: wat ga ik aan doen? Ik zie mijn rode ring liggen en besluit compleet in het rood te gaan vandaag. Past wel. Ik trek mijn felrode blouse onder mijn rode jurk vandaan die gefrommeld op mijn bankje ligt. Die jurk heb ik op mijn 21e verjaardag aangehad – ik grinnik bij de gedachte aan die dag. Het was werkelijk prachtig. Snel haal ik mezelf weer bij de les, gooi mijn blouse over mijn blote schouders en verstop mijn rode beha terwijl ik de knoopjes een voor een dichtknoop. Ook een broek wordt uit een stapel kleren gevist en door middel van een of andere pinguïn dans, hijs ik hem over mijn middel. Rode schoenen? Waar zijn die nu weer heen. Ook al mijn oorbellen lijken van de aardbodem te zijn verdwenen. Ik zucht. Dit is niet mijn dag. Sterker nog, de laatste dagen was geen enkele dag ‘mijn dag’. De laatste dagen is mijn lichaam alleen maar gevuld met nicotine en cafeïne. Niet mijn twee beste gewoontes. Maar goed.

 

Gefrustreerd ren ik de trap af. Andere schoenen waren natuurlijk geen optie. Ik gooi de schoenenlades open en gelukkig steekt er een rode hak uit de laatste lade. Met een half vrolijke en gestreste goedemorgen loop ik de woonkamer binnen. In de keuken smeer ik snel een crackertje, gooi ik alles in mijn tas wat ik denk nodig te hebben (deo, foundation, mascara en vooruit, ook nog mijn laptop. Ga natuurlijk wel naar school) en zeg ik mijn ouders gedag. Doordat ik eerst de voordeur nog van het slot moet halen, beland mijn cracker ergens in de gang. Jammmmmmmer dan. Eenmaal in de auto, werp ik een blik op de klok. Zelfs voor mijn doen, als regelmatige en welbekende fashionably late-komer, was het kwartier wat ik nu behaald had, wel een tikkeltje overdreven. Ik grabbel wat in mijn tas om te kijken of ik iets te eten bij mij heb. Nu niet omdat ik zo’n honger heb, maar omdat een zacht verstandig stemmetje in mijn hoofd fluistert dat ik niet alweer mijn ontbijt moet overslaan. Dat stemmetje verdwijnt al snel wanneer ik een Mars uit mijn tas haal en mezelf hoor denken dat ik liever een Snickers had gehad. Pardon?! Ik hou een discussie in mijn hoofd over of een Mars of een Snickers een lekkerder ontbijt is?! Ik wuif de gedachte weg door mijn schouders op te halen en scheur de Mars open. Ik moet lachen als ik zie hoe de kleur van de letters perfect overeen komen met mijn blouse. Met dat ik een hap neem, zie ik ook een appel in mijn tas zitten. In plaats van dat ik die nu pak, zet ik koppig de chocola opnieuw aan mijn lippen. Al snel gaat de smaak tegenstaan. Dan maar een sigaret. Oh ja, want dat is wel een goed ontbijt… Lieve schat toch fluister ik zachtjes tegen mezelf. Alleen al omdat ik moe word van mijn eigen commentaar, zet ik de radio wat harder. De trillingen amuseren mijn trommelvliezen terwijl mijn longen zich vullen met rook. En zo tikt de tijd voorbij terwijl school langzaam dichterbij komt evenals de kans op een snelheidsboete.

 

Alsjeblieft, laat er alsjeblieft wel gewoon een parkeerplekje zijn. Alsjeblieeeeft. Ik blaas mijn laatste hijsje uit het raam wanneer ik de parkeerplaats opdraai. Bingo! Hup, motor uit, auto op slot en naar binnen rennen. Even vergeten dat mijn knie compleet naar de klote is doordat ik gisteren de hele dag alleen maar heb gestaan en gelopen, kijk ik vol spijt naar mijn torenhoge rode hakken. Nah-tuurlijk. Ik haal mijn telefoon uit mijn broekzak om te kijken waar we eigenlijk in hemelsnaam les hebben. Kak. Ja. Die is dus leeg, omdat ik gisteravond te lui was om beneden mijn oplader te gaan halen. Ik. Heb. Mijn. Dag. Niet.

 

Met een kotsmisselijke maag, die slechts gevuld is met een paar happen Mars en restjes koffie van de laatste dagen en voor mijn gevoel een volledige lading teer, tabak etc., stap ik de klas binnen. “Goedemorgen.” “Ja, uhm, ‘goede’morgen.”

 

Al dagen bezig met alles wat God verboden heeft en het zal vast en zeker niet de laatste keer zijn. Zo leeg als dat mijn maag is, zo vol is mijn hoofd. Afspraken, projecten, plannen, regelen, wirwar aan ideeën, wirwar aan gedachten, en als laatste, controle houden. Controle.. Op het moment is dat ver te zoeken. Controle over gevoelens, controle over geen gevoelens, controle over verplichtingen, controle over vrijheden.

 

Zelfs controle over deze ‘simpele’ donderdagmorgen.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0