"I wish for love"

 

Stilletjes zit ik door het raampje van de jeep naar buiten te staren. Op de achtergrond hoor ik het gezellige kakel van de andere Nederlanders in het busje die ook hadden besloten om op deze excursie te gaan. De bekende stem naast mij begint over reizen naar Curaçao en Grancanaria, terwijl ik geniet van het uitzicht. Mijn gedachten raken verzonken in de kilometers die ik van mij af kan kijken. Hoe het zonlicht om de wolken heen speelt en prachtige schaduwen tekent op de torenhoge bergen in de verte. De zwarte lavastenen bedekken de zanderige bodem die hier en daar wordt aangevuld door een verdwaald groen bosje. Ik probeer met mijn camera het landschap zo goed en kwaad mogelijk vast te leggen, maar de jeep hobbelt onophoudelijk over de droge grond. De chauffeur probeert de meeste diepe kuilen te vermijden, maar de vering van het voertuig heeft het zwaar te verduren. Met zijn allen bukken we een paar keer om ervoor te zorgen dat onze hoofden niet het dak raken, maar verder gaat het geschater rustig door. Om mijzelf niet compleet af te zonderen, draai ik mijn hoofd naar de ondertussen rood aanlopende gezichten van mijn medereizigers en werp ze een lieve glimlach toe. Met diezelfde lach op mijn gezicht schud ik mijn hoofd als ik mijn blik weer op de natuur richt. Het kan mij weinig schelen dat het een en al woestijn is, dat het complete land kurkdroog is wat een ietwat troosteloos zicht vormt. Ik kan niet anders dan genieten van de ongerepte ruimte om mij heen. En terwijl ik de stofwolken zie ontstaan achter de jeeps voor ons, wordt mijn stille blijdschap alleen maar groter. 

 

De jeeps minderen vrij abrupt vaart en niet veel later staan ze met zijn allen stil. Het kleine enthousiaste mannetje achter het stuur, springt vlug op van zijn stoel en rent naar de achterkant van zijn busje. Met een moeiteloze zwaai gooit hij de deuren open en met een glimlach van oor tot oor gebaart hij dat we voorzichtig mogen uitstappen (“Mind your head. No stress!”). Met een half verlegen lachje pak ik zijn uitgestrekte hand aan, buk zo ver als ik kan en spring ik verbazingwekkend soepel van de achterbanken. Met een zachte plof kom ik neer en kijk ik om mij heen. Ik zie een paar gigantische bomen horizontaal liggen. Ze zijn vlak boven de grond afgebroken, waardoor de complete kluiten van wortels nog stevig in het zand vast zitten. Her en der zien we een klein dor bosje en ik grinnik wanneer ik een verdwaalde geit op zijn gemakje voorbij zie komen. Hij lijkt zich er totaal niet over te verbazen dat er opeens 15 mensen in zijn omgeving bevinden en besteedt dan ook totaal geen aandacht aan ons. Hij graast rustig verder. Als een kudde schapen volgen we de gids om aandachtig te luisteren naar wat hij te vertellen heeft over de woestijn. Hij begint in het Frans aangezien merendeels van het groepje instemmend knikt bij “Français?” Ik probeer hem zo goed mogelijk te verstaan, maar dit tempo gaat mijn Franse pet te boven dus besluit ik met de andere Nederlands nog een beetje verder rond te kijken. We lachen een paar keer naar de fotografe die denkt onopvallend foto’s te maken en zien hoe onze zuidelijke buren achter de gids aan rondom een boom lopen. Het is de enige boom van die soort die ik in de wijde omtrek zie. Er hangen een paar vreemde extreem lange groene slingers aan met aan het uiteinde een soort vrucht. Het totaalplaatje zorgt voor een grappig aanzicht. Met een gigantische glimlach, die nog groter lijkt door zijn stralend witte tanden in contrast met zijn donkerbruine gezicht, komt de gids op ons aflopen. In redelijk rap Engels vertelt hij wat over de geschiedenis van het eiland en vertelt uiteindelijk over de mysterieuze boom. Hij legt uit dat de lokale bewoners nogal bijgelovig zijn en dit als een heilig reliek zien. Deze boom zou de reden zijn dat iedereen elkaar zo respectvol behandelt, omdat ze weten dat ze anders bij deze boom zouden komen klagen en vervloekt zouden raken. Ik grinnik door de manier waarop hij het vertelt en neem het met een korreltje zout. Dit neemt niet weg dat ik het geen leuk idee vind. De gids vervolgt zijn verhaal. Je kon niet alleen klagen bij de boom, maar men gelooft ook dat je voor bepaalde dingen kan wensen door om de boom heen te lopen – dat deden die gekke Fransen dus. Met een glimlach die nog groter leek te zijn geworden, gebaart hij dat we hem moeten volgen. ‘You can wish for money, or whatever you want’. Lichtelijk beledigd kijk ik hem aan: ‘No, no money’. Ik ga niet voor materiaal wensen, ben toch niet gek. De rest van de stugge Nederlanders blijft spottend achter, maar ik volg de gids. Alleen al voor zijn enthousiasme. ‘Hmpf, money...’ Herhaal ik nog een keer zachtjes. Met dat ik de eerste stap naast de boom zet en met mijn hand de 30 jaar oude stam aanraak, fluister ik zachtjes “Love. I wish for love.”

Diep in gedachten loop ik twee rondjes om de boom heen en met een tevreden glimlach kijk ik naar het lachende, nee schuddende groepje uit ons kikkerlandje. 

 

Wanneer ik uren later midden in de nacht mij op het strand bevind, realiseer ik mij de ironie van mijn wens. Terwijl mijn voeten zich steeds dieper in het strand begraven en ik voel hoe de zandkorreltjes speels door mijn vingers glijden, kijk ik naar de sterren. Het is de meeste heldere hemel die ik in tijden heb gezien en het felle maanlicht verlicht zelfs de enorm hoge golven. Ik sluit mijn ogen en concentreer mij op het geluid van de zee. Ik hoor hoe de golven alles onder hen kapotslaan. Hoe de gigantische krullen van het water een klap maken wanneer ze op elkaar neerkomen en ik voel hoe de wind mijn haar uit mijn gezicht blaast. Wanneer ik mijn ogen weer open, voel ik hoe een traan ontsnapt en een weg baant over mijn wang om vervolgens zijn eindbestemming te vinden in het zand. Er volgt er nog een. En nog een. Als kleine sterretjes fonkelen ze wanneer ik ze neer zie vallen tussen mijn benen. Ik begraaf mijn voeten nog net iets dieper en probeer met mijn vingers het zand in mijn handen fijn te knijpen. Mijn wens was wel degelijk uitgekomen die avond, alleen niet zoals ik die mij had ingebeeld. Misschien dat dat ook wel de bedoeling was. Ik had immers ook niet voor liefde voor mijzelf gewenst, maar voor liefde in het algemeen. En ondanks dat mijn eigen hart voor die paar seconden enorm verscheurd voelde in net zulke kleine stukjes als het zand in mijn handen, wist ik dat iemand anders die avond wel liefde had gevonden.

 

Door mijn tranen heen verschijnt een minuscuul glimlachje. “Je wordt bedankt, mysterieuze boom.”

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Shirley (dinsdag, 15 januari 2019 17:38)

    Prachtig geschreven, alsof ik bij je ben en het moment met je mee beleef. X