Mini: "rare, medium of schoenzool?"


 

Ik bestudeer uitgebreid de menukaart. Mijn gedachten worden onderbroken door een vriendelijke stem: “Heeft u al een keuze kunnen maken of wilt u nog even verder kijken?” Ik twijfel. “Doe mij maar deze”, en ik leg mijn vinger op de kaart. 

“Goede keuze. En hoe wilt u hem hebben?” 

“Nou”, dacht ik… 

“Ik heb hem graag zo onbereikbaar mogelijk en gebakken in een complexe situatie. Een gezonde - of ongezonde - hoeveelheid gekkigheid en humor erbij en een opwindende spanning bij elke aanraking. Kunnen daar nog een aantal diepe gesprekken bij tot midden in de nacht, elkaars diepste geheimen blootleggen, lachen tot de tranen over onze wangen rollen en een onvoorstelbaar brandend verlangen bij een enkele blik, knikkende knieën en een razend hart. Als het kan, vind ik een stel pretoogjes ook erg fijn en ook passie zal worden gewaardeerd door mijn smaakpapillen. Oh, en nog een goed ingewikkelde handleiding on the side, anders wordt het ook zo eentonig.”

“Maar natuurlijk mevrouw, gaan we regelen.” 

“Super, dankjewel.” 

 

Uiteraard is het niet echt zo gegaan. De romanticus in mij liet zich meeslepen en raakte verdwaald in de fantasiewereld. De wereld waarin elke zenuw in mijn lichaam schreeuwt om meer en nooit genoeg kan krijgen; een liefde die ik nooit beu zal raken. Als een avontuur dat nooit ophoudt waarin we onverstoorbaar elkaars werelden ontdekken, uitkleden. En wanneer we dat hebben gedaan, kunnen we elkaar onvoorwaardelijk liefhebben, zonder enige angst. Dat is pas vrijheid. Ik wil alles, maar niet meer dan dat. Wanneer een lach of een knipoog, een aanraking of een blik, een bloemetje of een gebaar al genoeg is. Wanneer jij genoeg bent, wanneer ik genoeg ben. Wanneer wij genoeg zijn. 

 

 

“Mevrouw?” 

“Sorry, medium rare, alsjeblieft.”

“Maar natuurlijk, gaan we regelen.”